Tag Archives: Hate Crime

What is more offensive?

(Amrit Pal Singh ‘Amrit’)

What is more offensive, calling a country ‘a cancerous tumour’, or calling a violent movement ‘savage’? Is calling Israel ‘a disease’ not offensive?

When President of Iran Mahmoud Ahmadinejad bragged, “Israel is a cancerous tumour that will soon be finished off”, the main-stream media published it as merely a news item; as if a threat by a President of a country is not something serious.

Ahmadinejad said, “The nations of the region will soon finish off the usurper Zionists in the Palestinian land…. A new Middle East will definitely be formed. With the grace of God and help of the nations, in the new Middle East there will be no trace of the Americans and Zionists”.

It seems many people do not think that the comments by Iran’s President were ‘Racist’ by character.

When a specific advertisement appeared in the US, people started to raise objections. The advertisement said, “In any war between the civilized man and the savage, support the civilized man. Support Israel, Defeat Jihad.”

A US based group (American Freedom Defence Initiative) paid for this advertisement, which appeared on city buses in San Francisco, US.

However, when in London a few people hold banners, which say, “Israel is a disease, we are the cure”, the main stream media simply pays no attention to it.

When the group ‘American Freedom Defence Initiative‘, along with others, holds a peaceful anti-Islamization demonstration in Stockholm (Sweden), they are called ‘Racists’ and ‘Militants’. Video recordings of the demonstration make it clear that anti-Islamisation demonstration was totally peaceful. However, the opponents of this demonstration, who organised a counter-rally at the same place, were violent. They tried to attack peaceful demonstrators of anti-Islamization rally. Even the police had to arrest a few counter-demonstrators. They clashed with police amid a hail of bottles and fireworks as they tried to break through a police line and attack the anti-Islamization demonstration.

It seems the media in the US is not worried about what Iran is planning for Israel. Instead, they are worried about what Pamela Geller, the leader of “American Freedom Defence Initiative” and “Stop Islamisation of Nations (SION)” is doing to stop Islamisation of America and other nations.

मार्क स्ट्रोमन को सज़ा-ए-मौत

अमरीका में मार्क एंथनी स्ट्रोमन ने जब अक्टूबर ०४, सन २००१ में वासुदेव पटेल के सीने में अपनी पिस्तोल से गोली मार कर उसकी हत्या की, वह (स्ट्रोमन) इस कत्ल को देश-भक्ति का कारनामा समझ रहा था.

इस हत्या से लगभग एक साल बाद तक भी उस का विचार बदला नहीं था. अपने ब्लॉग पर उसने कुछ ऐसा लिखा, “यह कोई नफ़रत का अपराध नहीं, बल्कि भावना और देशभक्ति का कार्य था, देश और समर्पण का कार्य, बदला लेने, सज़ा देने का कार्य था. यह शान्ति के समय नहीं, बल्कि युद्ध के वक्त किया गया था.”

परन्तु, जब उस को मौत की सज़ा सुनाई गई, उस के बाद उस ने फ़रमाया, “मैं अफ़सोस के साथ कहता हूँ कि मेरे गुस्से, दुःख और हानि की कीमत निर्दोष लोगों को चुकानी पड़ी. मैंने अपने और मेरे शिकार बने लोगों के परिवारों को नष्ट कर डाला है. निरोल गुस्से और मूर्खता से, मैंने पाकिस्तान, भारत, बांग्लादेश और सउदी अरब के कुछ लोगों के साथ कुछ किया. और अब मैं सज़ा-ए-मौत की प्रतीक्षा कर रहा हूँ. और, किसी तरह से भी मुझे उस पर गर्व नहीं हैं, जो मैंने किया.”

वासुदेव पटेल की हत्या से पहले मार्क एंथनी स्ट्रोमन ने सतंबर १५ को पाकिस्तानी मूल के वकार हसन के सर में गोली मार कर उसका कत्ल कर डाला था. महज़ छः दिन बाद ही मार्क स्ट्रोमन ने रईसउद्दीन के चेहरे पर गोली दाग दी. रईसउद्दीन की जान तो बच गई, मगर उस की एक आँख सदा-सदा के लिये नकारा हो गई.

सतंबर ११, २००१ को संयुक्त राज्य अमरीका के भीतर हुए हमलों की वजह से मार्क स्ट्रोमन बहुत गुस्से में था. उसे लगता था कि अमरीकी सरकार ने इन हमलों का बदला लेने के लिये कुछ नहीं किया और उसे ही कुछ करना होगा. उसने तीन लोगों को मध्य-पूर्व के लोग (अरब मुस्लिम) समझ कर उन पर हमले किये. इन में से दो लोग (पटेल और वकार हसन) की मौत हो गई.

पटेल और वकार हसन का अमरीका के भीतर हुए उन हमलों में किसी प्रकार का कोई हाथ नहीं था. गुस्से में पागल एक व्यक्ति के फतूर का शिकार बने इन मज़लूमों को तो यह भी नहीं पता था कि उन पर हमला आखिर किया क्यों गया.

हैरानी की बात तो यह है कि वासुदेव पटेल न तो मुसलमान था, न ही किसी अरब देश का नागरिक. वह भारतीय मूल का हिंदू था. वह तो सिर्फ इसीलिए मारा गया, क्योंकि कोई सिर-फिरा कातिल उसे मुस्लिम समझ रहा था.

अमरीका में वासुदेव पटेल अकेला ही ऐसा व्यक्ति नहीं था, जो किसी सर-फिरे की गलतफहमी का शिकार बना. बहुत से सिख भी सिर्फ इस लिये निशाना बने, क्योंकि हमलावर उन्हें मुसलमान समझ रहे थे.

कुछ देर की नफ़रत ने विश्व भर में कितने ही लोगों की हत्याएँ करवाईं है ! नफ़रत की आंधी में कितनी ही स्त्यवंती नारियों के साथ दुराचार हुआ है ! चाहे १९४७ के अगस्त महीने में भारत के विभाजन की बात हो, १९८४ में सिक्खों का कत्लेआम हो, पंजाब में बसों से उतार कर हिंदुओं की हत्याएँ करना हो, गुजरात में गोधरा काण्ड और मुसलमानों का नरसंहार हो या कश्मीर में पंडितों का दमन, इनसान के भीतर रहते शैतान के कुकृत्यों की सूची बहुत लम्बी है.

मौत की सज़ा का इंतज़ार करते हुए मार्क स्ट्रोमन ने कहा था, “मैं आपको यह नहीं कह सकता कि मैं एक निर्दोष व्यक्ति हूँ. मैं आपको यह नहीं कह रहा कि मेरे लिये अफ़सोस करो, और मैं सच्चाई नहीं छुपाऊँगा. मैं एक इनसान हूँ और मैंने प्यार, दुःख और गुस्से में एक भयन्कर भूल की. और मेरा विश्वास करो कि मैं दिन के एक-एक मिनट में इस की कीमत चूका रहा हूँ.”

कुछ भी हो, मार्क स्ट्रोमन ने अपना गुनाह कबूल किया और अपने पछतावे का इज़हार भी किया. अपने गुनाह को मान लेने से गुनाहगार का गुनाह माफ़ तो नहीं होता, मगर इस से कुछ और लोगों को गुनाहगार न बनने की प्रेरणा अवश्य मिलती है. गुनाहगार का पछतावा कुछ हद तक कुछ लोगों को वही गुनाह करने से रोकता है.

१९८४ में सिक्खों का कत्लेआम, पंजाब में हिन्दुओं की हत्याएँ, गुजरात में गोधरा काण्ड और मुसलमानों का नरसंहार या कश्मीर में पंडितों का दमन करने के किसी भी तरह के दोषी क्या मार्क स्ट्रोमन का अनुसरण करेंगे? क्या वे अपने गुनाह कबूल करेंगे? गुनाह कबूल करना भी कुछ हद तक बहादुरी ही है. क्या निर्दोषों की हत्याएँ करने वाले अपना गुनाह कबूल कर के कुछ बहादुरी दिखायेंगे?

जुलाई २०, २०११ को टैक्सास की एक जेल में मार्क स्ट्रोमन को ज़हर का टीका लगा कर मौत की सज़ा दे दी गई.

– अमृत पाल सिंघ ‘अमृत’

ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ-ਏ-ਮੌਤ

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕ ਐਂਥਨੀ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਕਤੂਬਰ ੦੪, ੨੦੦੧ ਨੂੰ ਵਾਸੂਦੇਵ ਪਟੇਲ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਚ ਆਪਣੀ ਪਿਸਤੋਲ ਨਾਲ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ (ਸਟ੍ਰੋਮਨ) ਇਸ ਕਤਲ ਨੂੰ ਦੇਸ਼-ਭਗਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਇਸ ਕਤਲ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਆਪਣੇ ਬਲੋਗ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਇੰਝ ਲਿਖਿਆ, “ਇਹ ਕੋਈ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਦੇਸ਼-ਭਗਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਕੰਮ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ. ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਯੁੱਧ ਦੇ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.”

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ, “ਮੈਂ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬੇਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ. ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਛੱਡਿਆ ਹੈ. ਨਿਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ, ਭਾਰਤ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਾਊਦੀ ਅਰਬ ਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੀਤਾ. ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਅਤੇ, ਕਿਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ‘ਤੇ ਫ਼ਖਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕੀਤਾ.”

ਵਾਸੂਦੇਵ ਪਟੇਲ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਕ ਐਂਥਨੀ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੇ ਸਤੰਬਰ ੧੫ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਮੂਲ ਦੇ ਵੱਕਾਰ ਹਸਨ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਚ ਗੋਲੀ ਕੇ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਮਹਿਜ਼ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੇ ਰਈਸਉੱਦੀਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਗੋਲੀ ਦਾਗ ਦਿੱਤੀ. ਰਈਸਉੱਦੀਨ ਦੀ ਜਾਨ ਤਾਂ ਬੱਚ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਕਾਰਾ ਹੋ ਗਈ.

ਸਤੰਬਰ ੧੧, ੨੦੦੧ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਏ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਸੀ. ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ. ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਧ-ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕ (ਅਰਬ ਮੁਸਲਮਾਨ) ਸਮਝ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ. ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਜਣੇ (ਪਟੇਲ ਤੇ ਹਸਨ) ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਪਟੇਲ ਤੇ ਵੱਕਾਰ ਹਸਨ ਦਾ ਅਮਰੀਕਾ ਅੰਦਰ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਫ਼ਤੂਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣੇ ਇਹਨਾਂ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਆਖਿਰ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂ ਗਿਆ.

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਾਸੂਦੇਵ ਪਟੇਲ ਨਾ ਤਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੀ ਅਰਬ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਗਰਿਕ. ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦਾ ਹਿੰਦੂ ਸੀ. ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਕਿਂ ਕੋਈ ਸਿਰ-ਫਿਰਿਆ ਕਾਤਿਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਅਮਰੀਕਾ ‘ਚ ਵਾਸੂਦੇਵ ਪਟੇਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਿਰ-ਫਿਰੇ ਦੀ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਿਆ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਮਲਾਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ.

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਵਾਏ ਹਨ ! ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਸੱਤਵੰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਾਚਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ! ਚਾਹੇ ੧੯੪੭ ਦੇ ਅਗਸਤ ਮਹੀਨੇ ‘ਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਏ, ੧੯੮੪ ‘ਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਹੋਏ, ਪੰਜਾਬ ‘ਚ ਬੱਸਾਂ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਨਾ ਹੋਏ, ਗੁਜਰਾਤ ‘ਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ ਨਰਸੰਘਾਰ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ‘ਚ ਪੰਡਤਾਂ ਦਾ ਦਮਨ, ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਬੜੀ ਲੰਬੀ ਹੈ.

ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਂਵਾਂਗਾ. ਮੈਂ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਪਿਆਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਅੰਕਰ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ. ਅਤੇ ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਦਿਨ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮਿਨਟ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.”

ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁਨਾਹ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਛਤਾਵੇ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ. ਆਪਣੇ ਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਦਾ ਗੁਨਾਹ ਮਾਫ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਨਾ ਬਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ. ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੁਨਾਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ.

੧੯੮੪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ, ਪੰਜਾਬ ‘ਚ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਕਤਲ, ਗੁਜਰਾਤ ‘ਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ ਨਰਸੰਘਾਰ ਜਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ‘ਚ ਪੰਡਤਾਂ ਦਾ ਦਮਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੀ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਕੀ ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰਨਗੇ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁਨਾਹ ਕਬੂਲ ਕਰਨਗੇ? ਗੁਨਾਹ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਹਾਦਰੀ ਹੀ ਹੈ. ਕੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣਾ ਗੁਨਾਹ ਕਬੂਲ ਕਰ ਕੇ ਕੁਝ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਉਣਗੇ?

ਜੁਲਾਈ ੨੦, ੨੦੧੧ ਨੂੰ ਟੈੱਕਸਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕ ਸਟ੍ਰੋਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾ ਕੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ.

– ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤ’

Freedom

“I am here to share the idea of freedom. My definition of freedom takes account of every right mentioned in the Universal Declaration of Human Rights, adopted by the United Nations on December 10, 1948. I also include in this definition the freedom from sectarian blind faith. The rights and freedoms mentioned in the Universal Declaration of Human Rights are the physical aspect of freedom and the freedom from sectarian blind faith is its psychological and academic aspect. The goal of physical as well as psychological and academic freedom can be reached right the way through the mysticism, that is to say the mystical experience of Ultimate Reality or the God Almighty..” – Amrit Pal Singh ‘Amrit’ in ‘I Am Not A Propagandist

Universal Declaration of Human Rights

Massacres

Terrorism

Society